De meeste mensen zouden deze oude stoel zonder aarzelen naar de vuilnisbak hebben gesleept. Versleten stof, lagen oude verf, overal tekenen van ouderdom. Maar één vrouw zag er iets heel anders in.
Vintage fauteuils zoals deze worden steeds moeilijker te vinden. Moderne meubels zien er misschien stijlvol uit, maar veel nieuwere exemplaren gaan amper een paar jaar mee voordat ze uit elkaar vallen. Deze stoel was echter anders gebouwd.
De fauteuil in Scandinavische stijl was meer dan twintig jaar oud. Hij was licht, comfortabel en ontworpen om zachtjes te schommelen dankzij het flexibele frame. Zo comfortabel dat gasten er altijd als eerste in wilden zitten.
Jarenlang stond de stoel in het huis van haar vriendin. Elk bezoek eindigde op dezelfde manier: ze plofte neer in diezelfde stoel en wilde er nooit meer uit.
Toen kwam de verrassing.
Haar vriendin besloot haar oude meubels te vervangen en wilde de stoel helemaal wegdoen. In plaats van hem te laten verdwijnen, nam ze hem meteen mee naar huis en besloot hem een tweede leven te geven.
Ondanks zijn leeftijd was het frame nog steeds ongelooflijk stevig. Het enige echte probleem was het uiterlijk. Het hout was in de loop der jaren meerdere keren overgeschilderd en de bekleding zag er erg versleten en vies uit.
Toen ze de stoel uit elkaar haalden, ontdekten ze dat de hele stoel eigenlijk met slechts vier bouten in elkaar zat en uit twee delen bestond.
Ze begon met het frame. Eerst probeerde ze de oude verf eraf te schuren, maar er zaten gewoon te veel lagen op. Uiteindelijk gebruikte ze een speciale verfverwijderaar.
Binnen enkele minuten begon de dikke oude laag te bubbelen en bijna vanzelf af te bladderen. Ongeveer een uur later was elk spoor van oude verf verdwenen.
Nadat ze de stoel volledig had ontdaan van de verf, waste ze het hele frame grondig met een borstel en wasgel, waarna ze alles buiten met een tuinslang afspoelde. Dankzij de eenvoudige constructie van de stoel liep het water snel weg en de volgende ochtend was het frame al droog.
Om de stoel opnieuw te schilderen, koos ze voor een donkerbruine vloerverf. De verf bracht vanaf de eerste laag soepel aan, droogde snel en liet geen zichtbare strepen achter.
De grootste uitdaging bleek de bekleding te zijn.
De oude stof was ooit direct op de metalen buizen genaaid, waardoor het extreem moeilijk was om deze netjes te verwijderen. Na lang nadenken kwam ze op een ander idee: een gloednieuwe hoes maken, vergelijkbaar met een kussensloop.
Ze mat zorgvuldig de breedte en lengte van de zitting op en liet extra ruimte over voor de dikte van het kussen. Om het eindresultaat een stijlvolle uitstraling te geven, combineerde ze verschillende stukken stof en voegde decoratieve plooien toe waar de stoel buigt.
Onder de zitting maakte ze een overlappende sluiting, vergelijkbaar met kussenslopen, die ze vervolgens met de hand dichtnaaide. Het belangrijkste was ervoor te zorgen dat de stof strak om de stoel zat en niet verschoof.
Met restmateriaal knipte ze ook kleine vierkantjes stof en bevestigde deze aan beide zijden, waarna ze de hoes stevig aan het frame vastnaaide met een grote stoffeernaald.
Uiteindelijk bleek de hele restauratie veel gemakkelijker dan verwacht.
Toen de stoel weer helemaal in elkaar gezet was, zag hij er bijna als nieuw uit – alsof hij net uit een meubelwinkel kwam in plaats van twintig jaar in iemands huis te hebben gestaan.
En het grappigste?
Nu, wanneer haar vriendin op bezoek komt, gaat ze meteen weer in diezelfde stoel zitten – precies die stoel die ze zelf bijna had weggegooid.
